Eurosonic/Noorderslag is een festival van hipheid. Groningen stroomt vier dagen over van de veel te mooie en modebewuste mensen die allemaal in de nachten feesten, in de avonden van locatie naar locatie rennen om alle actuele bands te spotten, of, voor de mensen zonder kaartje, hun avonden doorbrengen op de Grote Markt.

Muziek ís nu eenmaal een hip cultuurverschijnsel. Literatuur wordt meestal wat weggeschoven naar de stoffige boekenkasten. Maar ziedaar: een Winkel de Musica, een samenwerking tussen Uitgeverij Passage, Lebowski, Excelsior Recordings (je weet wel, van Spinvis enzo.) en TopNotch, met nog veel meer ondernemers (vinyl, vintage, kunst) in de Oosterstraat, twee panden achter de Vera. For The Time Being is een klein winkeltje met wel erg mooie spullen en boeken, maar bestond helaas alleen, zoals de naam al zegt, even tijdens Eurosonic. Of niet zo helaas, want er kwamen tussen die boeken en prachtige platenspelers ook veel festivalartiesten spelen. Ik wil graag heel veel leuks zeggen over Meindert Talma – zijn Kelderkoorts is nuchtere Nederlandstalige(elektro)pop met een tongpunt-r, catchy, dweperig maar fris – en Tim Knol – inmiddels welbekende songwriter met lef, charme en gevoel – maar ik wil eigenlijk al mijn aandacht richten op Clean Pete.

Vrijdag 17 januari stonden de tweelingzusjes met hun vaste gitaar- en drummeneer Anne Soldaat op het podium van For The Time Being en speelden bijna drie kwartier aan mooie liedjes. Met prachtige, kunstige, vindingrijke teksten en zo passend bij de jonge/artistieke/literaire sfeer van de winkel. Wat verlegen stond ik in een hoekje, want ze zingen zelf “zit niet zo naar me te staren”, maar ik kon het niet laten om af en toe heel hard te glimlachen of te zuchten. Want, om eerlijk te zijn, de liedjes van Clean Pete doen een beetje pijn. Ze zijn niet altijd lief en ze zijn zo eerlijk dat ik af en toe even moet fronsen. En dan tegelijkertijd ook nog die meisjes die zo mooi tweestemmig zingen, of driestemmig, en er zo lieflijk uit zien, zo ontwapenend spreken tussen de liedjes door. Ik wilde spontaan meezingen: “Het is zo, zo, zo fijn/ zo fijn om alleen te zijn”.

Meevaller: Het debuutalbum van Clean Pete, Al zeg ik het zelf, is sinds deze zelfde vrijdag uit. Kopen. Naar huis gaan. Alles luisteren. Meezingen terwijl ik alleen ben. De deur niet open doen, want “als ze me het vragen, ik heb het niet gehoord / vooral niet als er plek genoeg is, vooral niet dan”.
En dan zaterdag naar Platosonic, want daar kan ik nog een keer luisteren. Dan tegen de wind in terugfietsen terwijl die veel te mooie meisjes in mijn hoofd nog zingen “Waai door me heen/ speel met mijn haren”. Van mij mogen ze nog wel even onder die haren in mijn gedachten doorspelen.

Esmé van den Boom studeert Nederlands aan de RUG, is actief bij Literair Dispuut Flanor en schrijft tevens Nederlandstalige liedjes onder de naam Mees.

Verslag: Liedjes die fijn een beetje pijn doen

Geplaatst: di, 21 januari 2014