In de hal van het UMCG staan een aantal mensen in een cirkel. Eén ervan is van ver te herkennen: die enthousiaste armbewegingen, dat ritme – ook al hoor je zijn stem nog niet, het is duidelijk Myron Hamming. Hij maakt deel uit van de groep die vanavond hun werk presenteert: leden van Urban House en de Schrijversvakschool Groningen. Nietsvermoedende voorbijgangers kijken om naar het gezelschap dat tussen de bankjes en de winkels staat voor te dragen.

Ileen Rook is eveneens van de partij. Net als Hamming kenmerken haar gedichten zich door een cadans, een ritme. Ze vertelt over het verdwalen in je eigen hoofd, over niet kunnen slapen van de angst. Een mevrouw van de Schrijversvakschool herkent dit en draagt voor over wakker liggen en eenzame gedachten. Maar de onderwerpen zijn divers: haar opvolger dicht over de schoonheid van koeien. De luisteraars grinniken af en toe. Ook de omgeving zelf komt aan de orde: een meneer, eveneens leerling aan de Schrijversvakschool, dicht over een dagje in het ziekenhuis. Zowel de deelnemers als de luisteraars moeten af en toe lachen om de herkenbare vergelijkingen.

Jirke Poetijn en Cissy nemen bijzondere liefdesgedichten mee. Poetijn vertelt over de eerste keer dat ze intiem was met een jongen, en dat die de bijzondere opmerking maakte “Je hoeft niet te doen alsof je het lekker vindt.” Het ongemak van de situatie weet ze over te brengen op de luisteraars, die zichtbaar in hun stoelen heen en weer schuiven. Spoken word-artieste Cissy brengt een veelomvattende afwegingen over de perikelen van liefde: wat zoek je eigenlijk in een geliefde en hoe ga je met diegene om? Tussen zang en poëzie in verhaalt ze de ins en outs van liefdesperikelen, om ironisch te besluiten met: “Ik blijf wel alleen”.

Het jammere van dit optreden is dat de akoestiek niet meewerkt. Een ziekenhuishal is geen afgesloten ruimte die echoot of resoneert, maar een bodemloze put die het geluid opzuigt. Vanaf de bankjes bij de ingang, waar de dichters toch vlakbij staan, is het soms al moeilijk te horen. Het werk van de dichters lijkt wat verloren te gaan in de ruimte, en daarom komen er minder voorbijgangers op af. Sommige blijven even stil staan, maar lopen daarna door. Gelukkig deert dat de dichters niet in hun voordracht: dan doen we het wel voor elkaar, lijken ze te denken. Myron Hamming sluit af met een gedicht over vragen en luisteren, zowel naar jezelf als naar elkaar. Hij geeft een boodschap mee die we allemaal ter harte kunnen nemen – laat je emoties gaan als je dat nodig hebt, ook al luistert er niemand. Huil als je wilt huilen, lach als je wilt lachen. Zeker bij mannen ligt er vaak een taboe op het tonen van emoties, terwijl dit iets menselijks is. Een passend slotwoord voor een veelvoud aan dichters, die weinig aandacht krijgen van de omgeving, maar toch doorzetten. Als ze onder applaus hun optreden afsluiten, besluiten ze gezamenlijk koffie en thee te drinken; dat hebben ze wel verdiend. En de luisteraars die gebleven zijn? Die mogen mee.

Rachel Raetzer, RUG Huisdichter 2017-2018.

Foto’s: Henk Veenstra

Poëziemarathon: Doorzetters

Geplaatst: vr, 9 februari 2018