Op zaterdagmiddag haast ik me rond half twee de Prinsentuin in, al is het veel te warm om te haasten. Gelukkig hoeft dat de rest van de middag ook niet: de sfeer is ontspannen en men heeft zich met koude drankjes, parasols en paraplu’s tegen de hitte geweerd. Het is de eerste keer dat er gedurende het festival temperaturen boven de dertig graden behaald worden, een nieuw uiterste na de regenbuien van eerdere jaren.

Het lijkt de dichters in elk geval niet te hinderen: de voordrachten op het theeveld zijn over het algemeen sterk, en de organisatie verloopt –op een omwaaiende parasol na- vlotjes en zonder problemen. Aangezien ik niet of nauwelijks bekend ben met het huidige poëzie-circuit, was de middag in de Prinsentuin een eye-opener: wat loopt er heerlijk veel talent rond! En hoe breed zijn de hier samengekomen dichters uitgewaaierd over het spectrum van de poëzie! Zo is er bijvoorbeeld Jaap Robben die zowel gedichten schrijft voor kinderen als voor volwassenen, en daarnaast ook nog eens erg goed is in contact leggen met het publiek door middel van grappige anekdotes. Niet alle dichters blijken hier echter even goed in: lang niet iedereen leidt de gedichten in, terwijl dit naar mijn mening juist zoveel kan toevoegen voor het publiek.

Spontane rollen waren tijdens de voordrachten weggelegd voor het zoontje van Danny Degenaar, die wellicht besloot dat ook hij wel wat wilde voordragen, maar hier is hij met dank aan moeders ingrijpen niet aan toegekomen.

Daarnaast nam Marjolijn van Heemstra even een momentje om ervoor te zorgen dat haar hondje vrolijk over het Theeveld kon rennen opdat hij zou stoppen met piepen. Alhoewel deze impromptu samenwerkingen amusant waren om te zien, was de wel geplande samenwerking tussen Tjitske Jansen en Jeroen Zijlstra een van mijn persoonlijke favorieten van de middag. Jansen is van haarzelf al een sterk voordrachtskunstenares, maar de begeleiding van Zijlstra maakte het helemaal af, en dit muzikale project bood tussen de voordrachten door dan ook een aangename aanvulling op het programma.

In de loofgangen was er ook van alles te beleven, waarop gedurende de eerste reeks voordrachten op het Theeveld overigens een korte preview werd gegeven. Als publiek kun je rustig door de schaduw wandelen, maar de dichters staan in de volle zon en zweten zich dan ook kapot. Dit is een van de weinige dingen die zij gemeen hebben, voor de rest verschilt de aanpak per venster.

De meeste dichters hebben enkele bundels of losse gedichten op de bladeren uitgespreid als hulp bij het voordragen, een enkeling heeft visitekaartjes, en Sannemaj heeft een beduidend leeg venster. Zij draagt voor uit haar hoofd, wat ik persoonlijk gezien de brandende zon en de dynamiek van het voordragen in de loofgangen een bijzondere prestatie vind. Deze dynamische manier van voordragen laat veel ruimte voor gekeuvel, zowel tussen dichters als tussen publiek, en van deze gelegenheid wordt dankbaar gebruik gemaakt.

 

Ten slotte nog even terug naar het Theeveld, waar de middag werd afgesloten door Daniël Vis, huidig Slampion, die naar eigen zeggen tracht de middag positief te eindigen, “ofzo”. Opdat wij allen met een fijn gevoel naar huis kunnen, of in elk geval naar een plek “waar sterkere drank geschonken wordt”. En dat is, met zijn indringend voorgedragen poëzie, goed gelukt. Vis is een waardig afsluiter van dag twee, en het publiek trekt loom doch verzadigd huiswaarts. Of naar elders, waar men sterkere drank heeft.

 

Sandy de Vries – studeert Nederlands en Engels, is actief bij Literair Dispuut Flanor en won in 2012 de Groningse voorronde van WriteNow.

Foto’s: Olaf Otto.

Lees en bekijk ook
Het fotoverslag op Tzum, het filmpje op Tzum van de voordracht van Jaap Robben, het filmpje van Willem Tjebbe Oostenbrink op Webloug en de foto’s van Jan Glas.

Dichters in de Prinsentuin: te warm om je deze zaterdag te haasten

Geplaatst: ma, 21 juli 2014